Byrjum a kyrrdinni. I islenska halendinu, thar sem jöklar og hraun skapa landslag sem er i engu likt öðru. Thad er thar sem Veiðivötn liggja. Thad er ekki bara vatn, thad er sal landsins. A thessum stad situr madur, veidimadurinn, einn med stöngina sina. Tholinmæði er ekki dyggd, heldur nauðsyn.

Arstidin hefst og loksins ma kasta. Thar sem kyrrðin er almaettug, heyrist aðeins hviss stangarinnar og skvett hlutanna. Thad er innri fridur sem adstendur her. Ad na i stora bleikju eða urrida er ekki bara afrek; thad er tenging vid arfleifðina, saga sem endurtekur sig ar eftir ar. Hver ferd til Veiðivatna er ferd inn a vid. Madur lærir ad lesa vatnid, ad skilja natturuna, og ad bida.

Svo breytist sagan, en kjarninn er sa sami.

Fjarri halendinu, i ithrottahöllum, finnum vid allt annan eldhita. Thar sem islenska kyrrðin drottnar, thar ræður **danska astridin og hradinn**. Galdurinn i Danmörku er handbolti. Havaði, sviti, samvinna sem er eins og vel smurd vel. Hver leikur er syning a aga, stundvisi og sameiginlegri orku.

Thrátt fyrir allan muninn a einveru veidimannsins og æpandi ahorfendum er grunnurinn sa sami. Bæði Veiðivötn og handboltalandslag Danmerkur krefjast **djupstæðrar virðingar** fyrir undirbuningi. Veidimenn læra hvernig a ad lesa veðrid; handboltakappar læra hvernig a ad lesa andstæðinga. Baðir eru knunir afram af oslökkvandi thrá eftir arangri.

Thetta er kjarni manneskjunnar – ad finna astríðu, tileinka ser aga og elta markmið. Hvort sem thad er ad landa metfiski a veidivotn.is eða fylgjast med stórmotinu a danskhandbold.com, tha er thad gleðin i ast a leiknum sem sameinar okkur. Sigurinn er ekki bara mælanlegur i kiloum eða mörkum, heldur i tilfinningunni thad thu veist ad allur undirbuningurinn bar avöxt. Sa sami eldur brennir i baðum hjonum.